!! विवेकाचे शस्त्र : मर्यादांचे भान !!
(वृत्त: मालिनी)
ध्रुवपद :
सहज मधुर वागे, जो मना अंतरा सखे।
नच समज दुबळा, तो उभा ताठ साचे॥
कपट कुटिल नीती, जो कुणी दाखवील।
विवेक शस्र हाती, तो तया आवरील॥
शमवून तृष्णा जी, शांत चित्ते रहातो।
जगा नच समजावे, तो पराभूत होतो॥
सहनशीलता माझी, ढाल माझी खरी रे।
परि नच समजावी, ती अगतिकता पुरे रे॥ १ ॥
घेत बळी सुजनांचा, जो खळू गर्वाने।
मिरवत अपुला तो, स्वार्थ खोट्या सुखाने॥
तयात सुबक वाणी, तीक्ष्ण प्रहार करील।
मर्यादा ओलांडता, वज्र होऊन पडेल॥ २ ॥
छळ कपट रचूनी, जे सदा लाभ घेती।
भल्या मनुष्याची ही, शांतता भंग करिती॥
गिळून टाकू पाहे, जो कुणी साधेपणाला।
दाखवू वेळ येता, शक्ति त्या दुर्जनाला॥ ३ ॥
समाधान म्हणजे, ना शरणागती ही।
अन्याया विरुद्ध, पेटणे गरजेचे ही॥
उजळून दिवा अंतरी, जागवू स्वाभिमान।
राखू नीती जगात, अन राखू आत्मभान॥ ४ ॥